El Día de Mi Suerte
Willie Colón & Héctor Lavoe · 1973 · autor: Willie Colón & Héctor Lavoe, z albumu Lo Mato
Sierota w wieku dziesięciu lat, ulica, więzienie, a on wciąż wierzy, że jego szczęśliwy dzień nadejdzie: historia pecha na tle radosnego refrenu salsy.
Historia
1.Trudny początek
Gdy był mały, jego matka zmarła i zostawiła go samego z ojcem, który obiecał, że nigdy nie zostanie sam. Ale ojciec też zachorował, a gdy chłopiec miał dziesięć lat, zmarł.
Na pogrzebie ludzie mówili płaczącemu chłopcu, żeby nie płakał: jego los się odmieni.
2.Czekanie
Czekał więc na swój los, ale jego życie poszło inną drogą. Przetrwał w świecie, z którego nie mógł się wydostać, a żeby jeść, trzeba jakoś zdobyć pieniądze.
Skończył w więzieniu, gdzie przyjaciele pisali do niego tę samą linijkę: nie martw się, twój los się odmieni.
3.Wciąż czeka
Teraz jest sam, zastanawia się, co stanie się z jego życiem, nie ma dokąd wrócić ani nikogo, komu chciałby być ciężarem. Jest zmęczony czekaniem, ale jeśli los znów go zdradzi, przysięga, że nie zawiedzie.
I za każdym razem wraca refren: jego szczęśliwy dzień nadchodzi, zanim umrze.
Kluczowe frazy
- “Pronto llegará el día de mi suerte”Refren i cała jego filozofia. Czas przyszły, llegará, to obietnica, którą sam sobie składa.
- “antes de mi muerte”Drobny druk jego nadziei: owszem, jego los się odmieni, ale może nie szybko.
- “No llores, nene”Nene to po portorykańsku mały chłopiec. Tak mówili mu dorośli na pogrzebie jego ojca.
- “Para comer hay que buscarse el real”Real było dawną hiszpańską monetą, a na Karaibach el real wciąż oznacza pieniądze. Ta linijka wyjaśnia, nie mówiąc tego, jak znalazł się po złej stronie prawa.
- “No te apures que tu suerte cambiará”W karaibskim hiszpańskim no te apures znaczy „nie martw się”, a nie „nie spiesz się”. Tak piszą do niego przyjaciele w więzieniu.
Kontekst
Również z Lo Mato (Fania, 1973), tego samego albumu co „Calle Luna, Calle Sol”. Oryginalna płyta przypisuje piosenkę wspólnie Willie Colónowi i Héctorowi Lavoe.
To historia chłopca, który traci wszystko, i mężczyzny, który wciąż czeka na odmianę losu, opowiedziana na tle jednego z najradośniej brzmiących refrenów w salsie. To połączenie ciężkiego życia i nadziei jest w dużej mierze powodem, dla którego barrio kochało Lavoe.
Na parkiecie
Jasny, kołyszący groove i refren, który śpiewają wszyscy. To piosenka poprawiająca humor mimo swojej historii.
Coro powtarza, że jego dzień nadejdzie, a Lavoe odpowiada historią, zwrotka po zwrotce, potem improwizowanymi frazami. W refrenie warto włożyć energię.
To nasze własne opowiedzenie piosenki, a nie jej tekst ani tłumaczenie: kilka krótkich zacytowanych fraz służy wyjaśnieniu ich znaczenia. Piosenka należy do swojego autora, Willie Colón & Héctor Lavoe.
Czy ta strona była pomocna?