Ríe y Llora
Celia Cruz · 2003 · autor: Sergio George & Fernando Osorio, z albumu Regalo del Alma
Pożegnanie Celii Cruz, nagrane po operacji guza mózgu: śmiej się, płacz, trzymaj się mocno i ciesz się wszystkim, bo każdy ma swój czas.
Historia
1.Teraz
To, co dobre dziś, może nie być jutro, mówi. Liczy się chwila, doskonała teraźniejszość. Gdy nadarza się okazja, to od ciebie zależy, czy na nią wsiądziesz.
2.Śmiej się, płacz
Więc trzymaj się mocno i nie puszczaj. Śmiej się i płacz, bo każdy ma swój czas. Żyj swoim życiem i ciesz się wszystkim.
3.Przebaczanie
Wszystko jest względne. Nie chodzi o to, że pamięta, tylko że nie zapomina, i na tym polega przebaczenie: pamiętać bez bólu.
4.Wciąż tu jestem
Na końcu śmieje się i przechwala nad coro: ta mała czarna kobieta nigdy nie wychodzi z mody.
Kluczowe frazy
- “que a cada cual le llega su hora”Llegar la hora to nadejście twojego czasu, śmierci. Wiedząc, kiedy to zaśpiewała, linijka uderza mocno, a ona śpiewa ją z uśmiechem.
- “vive tu vida y gózala toda”Gozar to cieszyć się, dobrze się bawić: ulubiony czasownik salsy.
- “Agárrate fuerte y ya no te sueltes”Jej rada, gdy nadarza się okazja.
- “recordar sin dolor”Jej definicja przebaczenia: to nie zapominanie, to pamiętanie bez bólu.
- “esta negrita no pasa de moda”Negrita to czułe słowo na czarną kobietę, a Celia używała go o sobie z dumą. To przechwałka, i się sprawdziła.
Kontekst
Napisana przez producenta Sergio George'a z Fernando Osorio, była pierwszym singlem z Regalo del Alma, „daru duszy”, ostatniego albumu Celii Cruz.
W grudniu 2002 guz mózgu zmusił Celię do przerwania pracy. Po operacji wróciła do studia i nagrała album na początku 2003. Zmarła 16 lipca 2003, w wieku 77 lat; album ukazał się dwa tygodnie później i zdobył Grammy za najlepszy album salsy/merengue.
Singiel spędził jedenaście tygodni na pierwszym miejscu tropikalnej listy Billboard i stał się jej pożegnaniem: kobieta, która wiedziała, że jej czas jest krótki, mówiła wszystkim, żeby się śmiali, płakali i żyli.
Na parkiecie
Jasna, nowoczesna i radosna, z „la-la-la”, które śpiewa cała sala. Na początku pojawia się jej słynny okrzyk: „¡Azúcar!”, „cukier!”.
Refren przychodzi wcześnie i wciąż wraca. W ostatniej części Celia improwizuje nad coro z tą zadziorną pewnością siebie, jaką miała przez pięćdziesiąt lat.
To nasze własne opowiedzenie piosenki, a nie jej tekst ani tłumaczenie: kilka krótkich zacytowanych fraz służy wyjaśnieniu ich znaczenia. Piosenka należy do swojego autora, Sergio George & Fernando Osorio.
Czy ta strona była pomocna?